D'r Wenkter es nu endlich vörbej,
met Fros, Iis un Schnei.
D'Natur bejennt sech langsam z'rääje,
sälfs d'Lü fange a obzeläve.

Alles freut sech ob et Fröchjor,
för Jong un Ood worlich d'schünste Zitt em Jor.
D'Natur schenkt os hör janze Blöötepracht,
met en Unzahl bonter Färeve.

E'zaart Jrön lööt a Hägge un a Bööm,
en e'paar Dach hat sich völl jeändert, es dat nett schön.
D'Vöjelscher sänge ad morjens frösch,
nett merr d'Sengvöjel, och d'Möisch.

Et Jras un och d'Vröt fängt a z'waaße,
d'Bure dönt em noch flott ene Jusch Jülle verpaaße,
Manich enne fängt ad a d'r Jade z'beställe,
z'jrave, z'räische un d'Schalotte z'zälle.

Känne wäll z'spii komme, hat Schess jätt z'verpaaße,
doch iisch wänn d'Sonn wärm schingt, det et allier rechtich waaße,
wat merr met völl Mööt en d'Äd jelaat,
siit mer da waaße, klammheimlich övver Naat.

Da hat sich dat janze schenne jelunt,
et da merr noch ose Herrjott singe Säije brut.
Su brengt et Fröchjohr för et Volk un för d'Natur,
övverall werrem läve en Hus, Jade un Struch.

Hüüt, wat ich üsch sach, lev Lü,
z'spie komme es noch kenne met si Werk em Jade.
Laßt üsch Zitt, dött nett alles hü,
jenößt et Fröchjor, dat deet os bestemmt net schade.

Paul Idon