Härres es et jewode, su janz stell nävvebei,
fröjer wor da en os Dorp de Heuzitt längs vorbei.
Hükstens Jrommet wod noch jemient bei jönstige Zitt,
hü schörije em Oktober de Bure noch For op de Miet.

Se fore op et Feld un holde Ronkele,
di da op jruße Hööf jelajert wode em donkele.
Wer Kenger soote os de schünste us de Röbbe,
se wode akkerat jeschnetzt för St. Määtes ze bejröße.

Em Oktober, wenn et drü wor op et Feld,
jäng alles met un holp och one Jeld.
Dr janze Dach wode Ädäppel usjemat för et kommende Jor,
met en Mangel en dr Mau jänge wer en de Voor hänger dr Ploch.

Et Ädäppelsstrü wod op enne Hoof jedrare,
de Ädäppel wode met de Pädskar en de Schür jefare.
Nu kom för os Kenger de schünste Stond,
et Strü wod ajestoche un verbrand.

Mä Zaperlutt, nu wore do, dä sensöchtisch erwadene Oreblekk,
de Ädäppel wode en de jlöende Äisch jeprekt.
Wer hodde de Häng voll, all mirere Stök,
se flore en de Jlut bes op dr Dräkk.

Off wod et os zelang bes et Füür wor us,
met e Stäkche holde wer se os us de Jlut erus.
Enije wore klütteschwaz öm dr Rand,
se wode all jeköit, och di, di e beßje verbrand.

Wor ävver alles verjlöt un de Äisch da avjekölt,
wod noch no dr läizte Adappel jestöchelt.
Dä wod da jemoffelt met Hut un Hor,
dova wod och kenne krank, Dräkk un Späkk schurt dr Mach.

Dat wor en baschtisch schünn Zitt Jor för Jor,
wer könne os Kenger mä dovan verzälle wie et ens wor.
Wenn de Ädäppelsfüürscher brannte rond öm os Dorp,
dat es Verjangenhet un kütt nett mi un es för immer fott.

Wenn hü e Füürsche brennt op de We,
es och bald de Polizai un de Füürwer ze seh.
Wat es doch us os verdrömt Dörpsche jewode,
do möß mer doch de Zitt van os Äldere lobe!